Cookies
niet toestaan
Cookies toestaan

Voor een volledige werking van de website worden cookies op uw computer gezet. Daarnaast worden cookies geplaatst voor het bijhouden van bezoekersgedrag binnen Google Analytics, de werking van social media knoppen en het tonen van publicaties.

Wie zijn we?

No Game bestaat uit een groep jonge vrijwilligers en twee vaste medewerkers:

Huidige vrijwilligers:

Hieronder staan onze vrijwilligers die zich ook in het jaar 2013-2014 inzetten voor No Game. 

Jihan

Jihan (22) ''Meisjesbesnijdenis is een onderwerp wat mij al jaren bezig houdt. In Somalië, het land waar ik geboren ben, wordt 97,9% van de vrouwen besneden. In mijn directe omgeving ken ik vrouwen die meisjesbesnijdenis hebben moeten ondergaan. Hun persoonlijke verhalen hebben mij diep geraakt en geïnspireerd om actief deel te nemen in de strijd tegen meisjesbesnijdenis. Met de voorlichtingen hoop ik anderen te mobiliseren om zich ook hard te maken tegen vrouwelijke genitale verminking. Want samen maken we het verschil!'' Jihan is geboren in Somalië, is grotendeels van haar leven opgegroeid in Nederland en studeert Gezondheidswetenschappen aan de Vrije Universiteit te Amsterdam.

 

Marie (21) "Door mijn ervaring met No Game begrijp ik waarom ouders de beslissing nemen om hun dochters te besnijden. Zijn doen dit met de beste bedoelingen, zij doen dit om hun dochters van een goede toekomst te verzekeren. Dat ik begrijp waarom meisjesbesnijdenis plaatsvindt, betekent niet dat ik achter die beslissing sta. De lettelijke en figuurlijke littekens zijn het niet waard. Met no-game wil ik graag 'awareness' creëren onder de mensen die nog nooit van meisjesbesnijdenis hebben gehoord en onder degene die dit hebben moeten doormaken wil ik graag dat zij zien dat je ook een goede toekomst kunt hebben zonder meisjesbesnijdenis."

Anna 

Anna (23) “Door meisjesbesnijdenis pak je een van de meest belangrijke delen van het vrouwelijk lichaam af die zij nooit meer kan vervangen en is er geen gelijke positie meer tussen mannen en vrouwen”. Anna wil jongeren bewust maken van het feit dat deze gevolgen op geen enkele manier kunnen tippen aan de redenen om meisjes wél te besnijden. Anna is geboren in Woerden en is afgestudeerd aan de Hogeschool van Amsterdam voor de opleiding Media Informatie en Management. Ze doet mee aan No Game omdat haar passie bij ontwikkelingssamenwerking ligt. Vrouwenrechten, waar de strijd tegen meisjesbesnijdenis bij past, is hier een belangrijk onderdeel van. 

Phyllis (24) "Ik voel me altijd geroepen om een verschil te maken waar het nodig is. Door voorlichting te geven wil ik andere jongeren bekend maken met meisjesbesnijdenis en hen informeren over de gevaren en gevolgen ervan. Voor ik mij aansloot bij No Game was ik niet bewust van het feit dat meisjesbesnijdenis ook plaatsvindt in het geboorteland van mijn ouders (Ghana). Toen ik mij er meer in ging verdiepen, zag ik dat het zelfs in Europa gebeurt. In mijn ogen is meisjesbesnijdenis het ergste wat je een vrouw kunt aandoen. Los van het feit dat het psychische schade achterlaat, kan het in sommige gevallen zelfs dodelijk zijn. Hopelijk wordt mijn stem gehoord en komt er mede door mijn inzet een einde aan meisjesbesnijdenis.’’ Phyllis is geboren in Amsterdam en studeert Media Informatie Management aan de Hogeschool van Amsterdam.

Yodit (30) "Hoewel ik zelf van Eritreese afkomst ben, leerde ik pas tijdens een afstudeerstage (in 2009) dat meer dan 80%  van de vrouwen en meisjes in Eritrea vrouwelijke genitale verminking (vgv) heeft ondergaan. Gedurende mijn stage vertelde vele ouders mij dat zij soms ongelofelijk veel sociale druk van hun omgeving ervaren om hun dochter(s) aan deze gruwelijke daad te onderwerpen. Om die sociale druk te doorbreken is het ontzettend belangrijk dat het onderwerp bespreekbaar wordt gemaakt. Door met elkaar te blijven praten over vgv kunnen we de bewustwording van mensen vergroten en zo een stapje dichterbij de uitbanning komen. Als voorlichter wil ik hier  graag aan bijdragen.”

Marjolein (23) “Andere culturen, tradities en gebruiken hebben me altijd geïnteresseerd en toen ik op internet No Game tegen kwam leek het mij een uitdaging om me voor het onderwerp meisjesbesnijdenis in te zetten. Ik hoop met No Game veel jongeren uit diverse culturen te bereiken en voor te lichtingen over meisjesbesnijdenis.” Marjolein is afgestudeerd HBO Pedagoog en werkt in de jeugdzorg met kinderen/jongeren met gedragsproblemen.

Muhsen (22): ‘Als een Somaliër voel ik een plicht om mensen voor te lichten over deze gevaarlijke en bovenal beschadigende culturele traditie genaamd meisjesbesnijdenis, die nog steeds in Somalië veelvuldig wordt gepraktiseerd. Ik ben grotendeels opgegroeid in Nederland, dus ik was niet helemaal op de hoogte van deze traditie. Toen ik er meer over kwam te weten, ben ik echt geschrokken. Het verbaast me dat in een land waar familie centraal staat, meisjes massaal dit pijnlijke en traumatiserende proces moeten ondergaan. Met voorlichtingen geven hoop ik bij te dragen aan bewustwording en de internationale strijd tegen meisjesbesnijdenis. Ik hoop dat meer mannen inzien dat meisjesbesnijdenis niet alleen een impact heeft op de meisjes en vrouwen, maar ook op mannen. Want ze kunnen je vrouw, moeder of je dochter zijn.’ Muhsen is student gezondheid- en levenswetenschappen aan de VU in Amsterdam. Hij werd geboren in Mogadishu maar verhuisde op jonge leeftijd naar Nederland. Sinds 2012 is Muhsen betrokken als voorlichter bij No Game. 

Denis (25): Reizen en het leven in andere culturen zijn mijn grootste passie. Ik heb gewerkt in Oeganda waar ik voorlichting gaf over HIV/aids. Ook heb ik een jaar in een Peruaanse vrouwenopvang gewerkt. Tijdens dit werk en tijdens mijn reizen kwam ik in aanraking met de ongelijkwaardige positie van vrouwen in heel veel culturen. Ik werd geraakt door thema´s als huiselijk geweld en meisjesbesnijdenis. No Game maakt meisjesbesnijdenis bespreekbaar. Wij vertellen bijvoorbeeld waar het voorkomt, de redenen voor ouders om een meisje te laten besnijden en de risico´s die het met zich meebrengt. Ik denk dat dit een belangrijke eerste stap is bij het voorkomen van meisjesbesnijdenis. Naast het geven van voorlichtingen bij No game werk ik als psychologe met migranten en in een huisartsenpraktijk.

Emma (24): Mensen kunnen altijd alles met mij bespreken. Dat komt mede door mijn open opvoeding. Ik vind het leuk om anderen kennis over te brengen en te discussiëren over verschillende onderwerpen. Ook ben ik geïnteresseerd in het verhaal en de cultuur van een ander: wat maakt dat iemand op een bepaalde manier over dingen denkt en hoe kan ik dat eventueel beïnvloeden? Tijdens mijn opleiding Pedagogiek ben ik zelf voorgelicht over meisjesbesnijdenis door Pharos. Ik wist daarvoor nog niet dat het nog zo veel ivoorkomt wereldwijd. Vaak zonder verdoving en uitgevoerd door mensen met weinig medische kennis. Als voorlichter hoop ik het onderwerp meisjesbesnijdenis te kunnen bespreken met jongeren, zodat steeds meer mensen een goed beeld krijgen van de psychische en lichamelijke gevolgen van meisjesbesnijdenis.

Frederica (22): Voor ik bij No Game begon wist ik nog weinig over meisjesbesnijdenis, toch denk ik dat het ook voor mensen die verder van het onderwerp af staan belangrijk is zich met meisjesbesnijdenis te bemoeien. No Game heeft me aan de ene kant doen begrijpen dat vrouwenbesnijdenis vanuit (traditionele) overtuigingen en groepsdruk gebeurt en dat ouders het beste met hun kind voorhebben. Aan de andere kant vind ik het vreselijk dat kinderen emotioneel en fysiek beschadigd worden. Daarom vind ik het geven van voorlichtingen zo belangrijk: door informatie te verspreiden kunnen veel mensen bereikt worden om dit schadelijke gebruik tegen te gaan en hulp te bieden aan besneden meisjes. Daarnaast leer ik zelf ook veel van de voorlichtingen: door met jongeren te praten uit verschillende culturen met verschillende gebruiken verbreed ik mijn wereldbeeld. Ik hoop dat ik door de voorlichtingen kan helpen meisjesbesnijdenis bespreekbaar te maken en tegen te gaan. In het dagelijks leven ben ik een student Theater- Film- en Televisiewetenschappen aan de Universiteit van Utrecht.

Deeqa (29): Mijn naam is Deeqa Hirsi en van Somalische komaf. Ik ben vrijwillger bij NoGame omdat ik graag een steentje wil bij dragen betreffend het onderwerp meisjes benijdenis. Dit kan ik doen door voorlichtingen te geven en het onderwerp bespreekbaar te maken. Wat ik vooral erg belangerijk vind is dat je juiste doelgroepen aanspreekt en dat deze jongeren beseffen dat ze nu in een ander land wonen en hulp kunnen zoeken, zowel fysiek als mentaal. Dus voorlichtingen geven op scholen, vooral Internationale Schakelklassen, vind ik erg goed van NoGame! Daarnaast is meisje besnijdenis in Somalie nog steeds aan de orde, en door vrijwillger bij NoGame te zijn, hoop ik dat ik dit onderwerp bespreekbaarder kan maken en hopelijk vele meisje kan helpen.

Anne (21): Andere culturen interesseren mij altijd al erg, toch wist ik nog niet zoveel over meisjesbesnijdenis voor dat ik via via bij No Game terecht kwam. Het onderwerp greep me meteen, hier wil ik me voor in zetten! Bij No Game heb ik geleerd dat sociale druk en een gebrek aan onderwijs belangrijke onderwerpen zijn binnen meisjesbesnijdenis. En hoe kan je dit beter doorbreken dan door er over te praten en informatie over te brengen? Wij als mensen gaan er snel vanuit dat wanneer wij iets goed of slecht vinden, iets ook goed of slecht is. Dit betekent natuurlijk niet dat ik meisjesbesnijdenis als goed beschouw, integendeel. Maar persoonlijk vind ik het belangrijk te kijken naar de beweegredenen van andere mensen en andere culturen. Pas als je deze redenen begrijpt en respecteert kan je een veilige situatie creëren om een gesprek aan te gaan over een onderwerp zoals meisjesbesnijdenis. Door voorlichting te geven wil ik het onderwerp bespreekbaar maken en de standpunten van No Game overbrengen. En zo komen we hopelijk met z’n alle een stapje dichterbij het einde van meisjesbesnijdenis. Naast No Game werk ik met kinderen en reis ik graag en zoveel mogelijk.

Afgelopen jaren hebben ook de volgende vrijwilligers zich ingezet voor No Game:

Afgelopen jaren hebben ook de volgende vrijwilligers zich ingezet voor No Game. Zij waren van grote toegevoegde waarde voor No Game.

Ali “Ik ben sleutelpersoon in de strijd tegen meisjesbesnijdenis en vrijwilliger van No Game, daarnaast ben ik freelance journalist. Meisjesbesnijdenis is een vreselijke misdaad die dagelijks wordt uitgevoerd op 6000 jonge meisjes -  een getal dat moeilijk is voor te stellen. Naar schatting 136 miljoen vrouwen in de wereld leven met deze last. Voor meisjesbesnijdenis is geen medische noodzaak. In Somalië, het land waar ik geboren ben, wordt 97,9% van de vrouwen besneden. Als voorlichter heb ik de plicht om dit onrecht te bestrijden.’ Ali is gevlucht uit Somalië waar hij als hoofdredacteur voor een krant werkte. Inmiddels is hij enkele jaren in Nederland en zeer betrokken bij de strijd tegen meisjesbesnijdenis, waar hij zich in Somalië ook al voor inzette.

Isa (21) "Voor mij is het heel belangrijk dat er meer openheid, meer kennis en meer inzicht komt over meisjesbesnijdenis en het trauma dat besneden meisjes doormaken en waarmee ze moeten leven. Bewustwording van een mogelijke keuze is hierbij heel belangrijk". Isa zit in haar laatste jaar van haar Bachelor Klinische Psychologie aan de Universiteit van Amsterdam. Ze is vrijwilligster bij No Game omdat ze zich wil inzetten voor vrouwen en kinderen die te maken krijgen met seksueel trauma. Ze vind het belangrijk dat moeders, toekomstige moeders en ook vaders en toekomstige vaders worden voorgelicht over de vele negatieve gevolgen en consequenties van deze traditie.

 

 

Paulien (29) “Samen met mijn medevoorlichters zet ik mij in voor het project No Game om openheid over het onderwerp meisjesbesnijdenis te creëren en bewustzijn over de gevolgen ervan. In mijn overtuiging zijn tradities een startpunt om te reflecteren; om vervolgens de rituelen waar je in gelooft te houden en te stoppen met schadelijke praktijken. Met de voorlichting van No Game hoop ik dat jongeren die vanuit de hele wereld in Nederland zijn komen wonen, voor zichzelf nagaan welke tradities zij willen behouden en welke tradities te schadelijk zijn om te eren”.  Paulien heeft de Master Gender, Sexuality and Society met een specialisatie in seksueel geweld aan de Graduate School of Social Sciences in Amsterdam afgerond. Momenteel is zij bezig met een post-hbo om als trainer cursussen in seksuele weerbaarheid te geven.

 

Karin (27) ‘Veel mensen zijn zich niet bewust dat meisjesbesnijdenis nog in zo’n grote mate over de hele wereld voorkomt, en al helemaal niet dat het door de globalisering ook in veel Europese landen gebeurt. Ook ik was in shock toen ik in meer detail hoorde wat voor gevolgen deze besnijdenis kan hebben. Het is belangrijk dat mensen zich meer bewust worden van de achtergrond en gevolgen van meisjesbesnijdenis. Voorlichting is een hele mooie vorm om meer openheid en bewustzijn te creëren over een gevoelig onderwerp als meisjesbesnijdenis. Hopelijk kunnen we zo samen een verschil maken in de hoop dat meisjesbesnijdenis stopt.’ Karin is een antropoloog op het gebied van kansarme kinderen gecombineerd met een managementachtergrond en heeft sterke interesse in interview en documentaire.